NDaLL

O’nu Sevmek İçin Neler Yapmalıyız?





1. Kur’ân-ı Kerim ve İslâmî hükümleri sevmek. Bu sevgi, Allâh ve Peygamber sevgisine götürür. Rasûlullâh en çok Kur’an-ı Kerim’i severdi, sahabe de en çok Kur’ân’ı severdi. Peygamberimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem- on âyet okur, tefsir eder ve ezberletirdi. Sahabe o âyetleri hayatlarına hemen tatbik etmeye çalışırlardı. Peygamberimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem- onu hayatlarına tatbik ederek yaşadıklarını görünce de başka on âyete geçerdi.
Peygamber Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem-:
“– Bana Kur’an oku, Ya Hudeyr!” buyururlardı.
Hudeyr okur, kıyamet âyeti gelince, Peygamberimiz -sallâllâhü aleyhi ve sellem- onu durdurur ve ağlardı.



* * *





Kur’ân-ı Kerim üç şekilde okunur:
-Kur’ân-ı Kerim’in yüzünden okunur (kıraat),
-Anlamak için. Herhangi bir fânîden mektup geldiğinde bir an önce bize ne demek istediğini anlamaya çalışırız.
-Yaşamak için okunur. İşte Kur’ân-ı Kerim’i asıl okumak budur. Kur’ân-ı Kerîm’in indiriliş gayesi de budur.
2. Ümmete şefkat ve merhamet göstermek. Gönlümüzün bütün Ümmet-i Muhammed’e şâmil olması ve onların istifâde edeceği işler yapmak istemesi gerekir. Yüreğimizdeki merhametin yaygınlaşarak insanlardan öte, hayvanları dahî kuşatması icab eder. Bunun sonucunda da beşerî münâsebetlerde “incitmemeye ve incinmemeye” başlarız.
Çünkü Peygamber Efendimiz’in, ümmetine olan şefkat ve merhameti zirvedeydi. Onlar açken kendisi -sallâllâhü aleyhi ve sellem- de yemezdi. Ümmetini doyurur, sonra kendisi yerdi.
Bir defasında Peygamberimiz -sallâllâhü aleyhi ve sellem- Ebû Hureyre –radıyâllahu anh-’a süt getirmiş ve bütün ashaba dağıtmasını istemişti. O da:
“– Bu bana bile yetmez ki…” diye düşünmeye başladı.
Bunun üzerine Peygamberimiz -sallâllâhü aleyhi ve sellem-; önce ona kana kana üç kez içirmiş venihayet Ebû Hureyre:
“– Yeter doydum, yâ RasûlALLAH!” demek zorunda kalmıştı.
3. Olan vukûât karşısında rıza gösterme, Peygamber Efendimiz -sallâllâhü aleyhi ve sellem-’in binbir çile karşısındaki sabır, metânet ve teslimiyetini örnek alma.
4. O’na kavuşmayı istemek. Kıyâmette O’na kavuşmayı ne kadar istiyoruz? Bunun için ne kadar telaş içindeyiz? Peygamber Efendimiz’in vefâtından sonra ashâb-ı kirâm, vefatı yaklaşmak kimseleri ziyâret ettiklerinde, ondan kendileri adına Peygamberimize selam götürmesini isterlerdi. O şahıs da Peygamber Efendimiz’le kavuşma vakti yaklaştığı için neşe içinde ruhunu teslim ederdi.
5. Peygamberimiz -sallâllâhü aleyhi ve sellem-’i çok çok hatırlamak. Ashab-ı kirâm, her hâdisede Rasûlullah’ı hatırlardı, bir kuşun kanat çırpışında dahî… Bu hâli kazanabilmek için Peygamber Efendimiz’in hayatını iyice öğrenmek ve bol bol salavât-ı şerife getirmek gerekiyor.
6. Dünyaya değer vermemek. Fânîliğin içine girmek. Peygamberimiz -sallâllâhü aleyhi ve sellem- “Ben ağaç altında dinlenip yoluna devam edecek yolcu gibiyim.” buyurmuşlardı. Biz de hayata bundan fazla değer vermemeliyiz.
Kısacası, Peygamber Efendimiz’in “üsve-i hasene” (en güzel örnek) olan hayatını taklid ve tatbik etmeli; ayrıca dilimizden ve kalbimizden salavât-ı şerîfeyi eksik etmemeliyiz!..